Pszenżyto Borowik sprawdza się na glebach, które często bywają problematyczne dla pszenicy – ale nie na każdym słabym stanowisku plonuje tak samo dobrze. Odmiana ta zajmuje wyraźną niszę między pszenicą a żytem pod względem wymagań glebowych, co czyni ją racjonalnym wyborem dla gospodarstw z przewagą gleb średnich i słabszych. Ten artykuł pomoże Ci ocenić, czy Twoje pola nadają się pod Borowika i jak dostosować agrotechnikę do konkretnego stanowiska.

Najważniejsze informacje z tego artykułu:

• Borowik plonuje najlepiej na glebach klas IIIb–IVb, zwłaszcza kompleksu żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego, a jego uprawa na glebach klasy V jest uzasadniona tylko przy spełnieniu kilku warunków jednocześnie.
• Optymalne pH dla tej odmiany wynosi 5,5–6,5 w KCl; poniżej 5,0–5,2 konieczne jest wapnowanie przed siewem, a tolerancja odmianowa nie rekompensuje toksyczności glinu ani niedoborów fosforu.
• Na słabych glebach lekkich głównym zagrożeniem dla plonu nie jest zakwaszenie, lecz susza wiosenna w fazach strzelania w źdźbło, kłoszenia i nalewania ziarna.
• Borowik charakteryzuje się dobrą odpornością na wyleganie, wysoką masą tysiąca ziaren (MTZ) i mrozoodpornością ocenianą przez COBORU na 5,0, co czyni go przydatnym w rejonach z ostrzejszymi zimami.
• Na glebach klasy VI uprawa Borowika jest ekonomicznie ryzykowna – w takich warunkach żyto ozime zwykle okazuje się bezpieczniejszym wyborem.

Na jakie gleby nadaje się pszenżyto Borowik?

Borowik należy do odmian o stosunkowo niskich wymaganiach stanowiskowych jak na pszenżyto ozime, co potwierdzają zarówno dane COBORU, jak i wyniki Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego i Rolniczego (PDO). Jego podstawowy zakres przydatności obejmuje gleby klas IIIb–V, przy czym optymalnym stanowiskiem są gleby kompleksu żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego, odpowiadające klasom IVa–IVb. To tam odmiana łączy wysoki potencjał plonowania ze stabilnością wyników w trudniejszych sezonach.

Poniższa tabela pokazuje, jak zmienia się przydatność Borowika wraz z klasą i kompleksem glebowym:

Warto od razu zaznaczyć jedno rozróżnienie, które ma realny wpływ na decyzję siewną. Borowik nie jest odmianą przeznaczoną wyłącznie na gleby marginalne. Na glebach klasy IIIb i kompleksie pszennym wadliwym potrafi uzyskiwać plony zbliżone do dobrych odmian pszenicy, natomiast na kompleksie pszennym dobrym pszenica zwykle go wyprzedza – dlatego na najlepszych stanowiskach Borowik ma sens głównie w gospodarstwach paszowych, gdzie jakość technologiczna ziarna nie jest priorytetem. Jego realna przewaga ujawnia się na glebach klas IVa–V, gdzie przy pogorszeniu warunków glebowych lub klimatycznych traci mniej niż pszenica.

Jak ocenić konkretne pole – co ważniejsze niż klasa bonitacyjna?

Klasa bonitacyjna to punkt wyjścia, nie wyrok. Ważniejszy od samego numeru klasy jest zestaw parametrów, które decydują o tym, czy gleba jest w stanie podtrzymać plon przez cały sezon:

• pH w KCl – zakres 5,5–6,5 jest optymalny; poniżej 5,2 konieczna ocena potrzeby wapnowania.
• Kategoria agronomiczna – gleba piaszczysta klasy IVb bywa trudniejsza niż gliniasta klasy V.
• Zawartość próchnicy – im wyższa, tym lepsza retencja wody i zasobność sorpcyjna.
• Zasobność w potas i fosfor – przynajmniej średnia; na glebach lekkich często bardziej ograniczająca niż azot.
• Głębokość profilu glebowego – płytki profil na piaskach zwiększa ryzyko suszy korzeniowej.
• Ryzyko suszy wiosennej – lokalne ukształtowanie terenu, ekspozycja i historia plonowania w suchych latach.
• Stosunki wodne – brak zagłębień bez odpływu, brak podeszwy płużnej.

Zajmuję się doradztwem agronomicznym od ponad dekady i wielokrotnie widziałem, jak pole o klasie IVb na piasku gliniastym przesychało wiosną tak gwałtownie, że plon Borowika był niższy niż żyta na sąsiednim, słabszym z bonitacyjnego punktu widzenia polu. Dlatego zanim kupisz nasiona, zrób analizę gleby i sprawdź wyniki PDO dla swojego województwa – wyniki z lokalnych doświadczeń mówią więcej niż ogólna charakterystyka odmiany.

Wskazówka: Przed podjęciem decyzji sprawdź, czy Borowik figuruje na Liście Odmian Zalecanych (LZO) w Twoim województwie. Wyniki PDO pokazują zachowanie odmiany w lokalnych warunkach glebowo-klimatycznych, co bywa ważniejsze niż ogólna opinia hodowcy czy sąsiada.

Jaka jest tolerancja Borowika na zakwaszenie gleby i kiedy wapnowanie jest konieczne?

Borowik ma podwyższoną tolerancję na kwaśny odczyn – COBORU ocenia ją na 5/9. To wartość lepsza niż u pszenicy, ale wyraźnie niższa niż u żyta, które od życia – przodka pszenżyta – odziedziczyło wyraźniejszą tolerancję na zakwaszenie. Borowik tę cechę przejął tylko częściowo.

Optymalne pH dla tej odmiany to 5,5–6,5 w KCl. Na glebach cięższych warto celować w górną część tego przedziału. Wartość pH poniżej 5,0–5,2 powinna być wyraźnym sygnałem do wapnowania przed siewem – i tu pojawia się ważne rozróżnienie, które często umyka w praktyce.

Tolerancja odmianowa na kwaśny odczyn nie chroni przed toksycznością glinu. Ruchomy glin pojawia się zwykle przy pH poniżej 4,5–5,0 i uszkadza system korzeniowy niezależnie od tego, jak tolerancyjna jest odmiana. Warto więc przy niskim pH zlecić oznaczenie glinu wymiennego, a nie wyłącznie sprawdzać odczyn. Podobnie – przy niskim pH spada dostępność fosforu, wapnia i magnezu, a wzrasta ryzyko toksyczności manganu. Żadnego z tych efektów ocena 5/9 na tolerancję zakwaszenia nie niweluje.

Kilka zasad wapnowania, o których warto pamiętać:

• Na glebach lekkich stosuj węglanową formę wapnia (np. kreda, wapno węglanowe) po zbiorze przedplonu, a nie tlenkową bezpośrednio przed siewem – tlenek wapnia może palić kiełkujące ziarniaki i niszczyć strukturę gleby.
• Na glebach kwaśnych ubogich w magnez warto wybrać wapno dolomitowe – dostarcza jednocześnie Ca i Mg, których na takich stanowiskach często brakuje.
• Nawożenie siarką wiosną na kwaśnych glebach lekkich potrafi podnieść plon bardziej niż dodatkowa dawka azotu – to niedoceniany składnik na takich stanowiskach.

Jak Borowik radzi sobie na glebach lekkich i piaszczystych?

Na glebach klasy V o lekkim składzie mechanicznym Borowik może plonować przyzwoicie, ale ryzyko jest wyraźnie wyższe niż na glebach klas IVa–IVb. Warunkiem powodzenia jest jednoczesne spełnienie czterech kryteriów: pH nie niższe niż około 5,0–5,2, gleba nie przesycha całkowicie wiosną, zawartość przyswajalnego potasu nie jest bardzo niska, a przedplon i termin siewu umożliwiają dobre ukorzenienie przed zimą.

Największym zagrożeniem na piaskach nie jest zakwaszenie, lecz susza wiosenna. W fazach strzelania w źdźbło, kłoszenia i nalewania ziarna zapotrzebowanie na wodę gwałtownie rośnie, a lekka gleba może oddawać wilgoć szybciej, niż korzenie są w stanie ją pobrać. W suchych wiosnach różnica plonu między Borowikiem na piasku a żytem na tym samym polu bywa wyraźna – i nie zawsze na korzyść pszenżyta.

Warto też pamiętać o mikroelementach. Na piaskach gliniastych i glebach organicznych częstym ograniczeniem jest niedobór miedzi – objawia się bieleniem końców liści i słabym wypełnieniem kłosa. Przyczyną nie jest sama gleba, lecz brak regularnego dokarmiania dolistnego. Dolistna aplikacja siarczanu miedzi lub chelatu miedzi w fazie krzewienia i początku strzelania w źdźbło to zabieg, który na takich stanowiskach potrafi poprawić plon o kilka procent.

W badaniach ekologicznych prowadzonych na glebie piaszczysto-gliniastej o pH w KCl 5,8 i niskiej do średniej zasobności w składniki Borowik uzyskał średnio 5,31 t/ha. To potwierdza, że odmiana może produkować na słabszym stanowisku – jednak ten wynik nie oznacza, że każda gleba klasy V da podobny efekt. Decyduje lokalna retencja, głębokość profilu i przebieg opadów w danym sezonie.

Na glebach klasy VI uprawa Borowika bywa możliwa jedynie na lepszych, głębszych i mniej przesychających fragmentach pola. Na płytkich piaskach i wydmach ekonomika uprawy jest zwykle słaba, a żyto ozime okazuje się bezpieczniejszym wyborem.

Czy gleby ciężkie i podmokłe nadają się pod Borowika?

Gleby ciężkie stawiają przed Borowikiem inny rodzaj problemów niż piaski. Nadmierne uwilgotnienie, zastoje wody w zagłębieniach i zagęszczona podeszwa płużna ograniczają natlenienie korzeni, opóźniają siew i sprzyjają chorobom podstawy źdźbła. Wymakanie i wysadzanie roślin przez mróz szczególnie grożą na stanowiskach z utrudnionym odpływem wody.

Przesuszona i zaskorupiająca się gleba ciężka może pogarszać wschody bardziej niż lekki piasek o prawidłowej wilgotności – to warto mieć w głowie przy wyborze stanowiska. Gleby ciężkie bez problemu z wodą i z głęboką, rozluźnioną podeszwą są dla Borowika do przyjęcia.

Długo zalegająca pokrywa śnieżna w zagłębieniach sprzyja pleśni śniegowej, a zbyt wczesny siew, który powoduje przerośnięcie roślin przed zimą, zwiększa to ryzyko. Na takich stanowiskach szczególnego znaczenia nabiera zaprawianie ziarna fungicydem i pilnowanie terminu siewu.

Jak wyglądają wymagania nawozowe Borowika w zależności od gleby?

Na słabszych glebach kolejność ograniczeń plonu jest zwykle następująca: woda, potas, fosfor, a dopiero za nimi azot. To ważna wskazówka praktyczna – przesadne zwiększanie dawki azotu na piaskach klasy V nie poprawi plonu, jeśli brakuje potasu lub gleba przesycha w maju.

Nawożenie azotowe warto dostosować do typu gleby:

• Na glebach lekkich azot łatwo się wymywa, dlatego zamiast jednej dużej dawki wiosennej lepiej podzielić ją na dwie lub trzy części. Dawka całkowita powinna być niższa niż na glebach kompleksu pszennego – zwykle 100–140 kg N/ha w zależności od zasobności gleby i przedplonu.
• Na glebach kompleksu żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego dawka azotu może wynosić 130–160 kg N/ha przy intensywnej agrotechnice.
• Pierwsza dawka – startowa, pogłówna – powinna być podana jak najwcześniej wiosną, gdy gleba odmarza.

Wskazówka: Na kwaśnych glebach lekkich wapnowanie dolomitem w połączeniu z wiosennym nawożeniem siarką potrafi podnieść plon wyraźniej niż zwiększenie dawki azotu. Magnez i siarka są na takich stanowiskach często deficytowe, a ich uzupełnienie poprawia efektywność całego programu nawożenia.

Fosfor i potas stosuj na poziomie co najmniej średniej zasobności gleby. Na glebach lekkich potas wymaga szczególnej uwagi, bo jest słabiej zatrzymywany przez kompleks sorpcyjny. Jeśli wynik analizy gleby pokazuje niską zasobność w K, wyrównaj ją przed siewem lub w nawożeniu jesiennym – bez potasu wysoka dawka azotu wiosną przyniesie ograniczony efekt.

Obsada roślin też zależy od gleby. Na glebach lżejszych i przy opóźnionym siewie warto zwiększyć normę wysiewu, bo rośliny słabiej się krzewią. Na żyznych stanowiskach zbyt gęsty siew sprzyja wyleganiu i chorobom podstawy źdźbła – tam wystarczy 300–350 ziaren/m².

Jaka jest zimotrwałość Borowika i w jakich rejonach sprawdza się najlepiej?

Mrozoodporność Borowika COBORU ocenia na 5,0 w dziewięciostopniowej skali, co jest wynikiem dobrym jak na pszenżyto ozime. Odmiana nadaje się do uprawy w większości rejonów Polski, w tym w województwach o nieco ostrzejszym klimacie, takich jak podlaskie, lubelskie czy warmińsko-mazurskie, pod warunkiem że stanowisko nie jest szczególnie narażone na wymarzanie.

Ryzyko zimotrwałości rośnie na glebach ciężkich, podmokłych i w zagłębieniach terenu, gdzie może dochodzić do wysadzania roślin przez mróz przy braku okrywy śnieżnej. Na glebach lekkich i przepuszczalnych odmiana zwykle przezimowuje bez problemów, nawet przy niskich temperaturach.

Warto pamiętać, że mrozoodporność jest silnie powiązana z terminem siewu i kondycją roślin przed zimą. Zbyt wczesny siew – szczególnie na glebach ciężkich – prowadzi do przerośnięcia roślin i większej podatności na pleśń śniegową. Zbyt późny siew osłabia rozkrzewienie i hartowanie. Optymalny termin siewu Borowika w Polsce środkowej to zazwyczaj 20 września – 5 października, a w rejonach wschodnich i północnych należy go przyspieszyć o kilka dni.

Borowik jest zarejestrowany w Krajowym Rejestrze od 2011 roku. Przed zakupem materiału siewnego sprawdź aktualną Listę Odmian Zalecanych dla swojego województwa – PDO dostarcza danych o zachowaniu odmiany w lokalnych warunkach, a to ważniejsza informacja niż opis z katalogu hodowcy.

Jak Borowik wypada w porównaniu z żytem i innymi odmianami pszenżyta?

Pszenżyto zajmuje pod względem wymagań glebowych pozycję między pszenicą a żytem. Borowik – jako odmiana o niższych wymaganiach w swojej grupie – leży bliżej żyta niż wielu nowszych, intensywnych odmian pszenżyta. Ale to nie znaczy, że jest wymienialny z żytem na każdym stanowisku.

Poniższe zestawienie pokazuje, kiedy wybrać którą opcję:

Na kompleksie żytnim bardzo dobrym i żytnim dobrym przewaga Borowika nad żytem jest zwykle wyraźna – odmiana plonuje wyżej i daje ziarno lepiej nadające się na paszę treściwą. Na glebach klasy V i lżejszych stanowiskach kompleksu żytniego słabego ta przewaga często zanika, zwłaszcza w latach z suszą wiosenną.

Jeśli zastanawiasz się nad innymi odmianami pszenżyta, warto porównać wymagania stanowiskowe Borowika z odmianami takimi jak pszenżyto Tadeus, pszenżyto Meloman czy pszenżyto Rotondo – odmiany te różnią się pod względem tolerancji na zakwaszenie, odporności na wyleganie i plonowania na poszczególnych kompleksach, co może mieć znaczenie przy zróżnicowanej strukturze gleb w gospodarstwie.

Jakie przedplony i miejsce w zmianowaniu są najkorzystniejsze dla Borowika?

Borowik reaguje na jakość przedplonu podobnie jak inne oziminy – dobry poprzednik to dobry start dla korzeni, lepsza struktura gleby i mniejsza presja fitosanitarna. Najlepsze wyniki daje uprawa po:

• Rzepaku ozimym – pozostawia dobrą strukturę, ogranicza chwasty jednoliścienne i choroby zbóż.
• Roślinach strączkowych – dodatkowe azotowanie gleby, wysoka kultura stanowiska.
• Ziemniakach i burakach – gleba spulchniona, niska presja chorób zbóż.
• Kukurydzy na kiszonkę – dobry przedplon, ale wymaga starannego rozdrobnienia i wymieszania resztek pożniwnych.

Uprawa po zbożach jest możliwa – Borowik toleruje następstwo zbóż lepiej niż pszenica – jednak nie oznacza to braku ryzyka. Po pszenicy lub pszenżycie, szczególnie na glebach lekkich, nasila się zgorzel podstawy źdźbła, a plon może spaść nawet przy uregulowanym pH i dobrym nawożeniu. Kluczowe są wtedy: staranne rozdrobnienie i wymieszanie słomy, skuteczne zwalczanie samosiewów oraz monitoring chorób podstawy źdźbła.

Na stanowiskach wilgotnych, w obniżeniach terenu i na glebach organicznych rośnie ryzyko porastania ziarna w kłosie w czasie deszczowych żniw. Zbiór z takich pól warto planować priorytetowo – szczególnie gdy ziarno ma trafić na materiał siewny lub do kontraktu z wymaganymi parametrami.

Odporność Borowika na wyleganie i choroby – co mówią dane COBORU?

Borowik to odmiana wysoka, o tradycyjnej długości słomy, ale z dobrą odpornością na wyleganie – co jest połączeniem rzadkim i praktycznie cennym. Na glebach klas IVa–V, gdzie przy nierównomiernym uwilgotnieniu i późnym nawożeniu azotem ryzyko wylegania rośnie, ta cecha realnie ogranicza straty plonu.

Dane COBORU dla tej odmiany w zakresie odporności na choroby:

• Mączniak prawdziwy zbóż i traw – odporność na poziomie przeciętnym dla gatunku; wymaga monitorowania przy gęstym łanie.
• Rdza brunatna – umiarkowana podatność; w rejonach z wysoką presją rdzy warto uwzględnić ochronę fungicydową.
• Septorioza liści i plew – standardowa wrażliwość odmiany; intensywność ochrony zależy od przebiegu pogody.
• Fuzariozy kłosa – jak większość odmian pszenżyta, wymaga uwagi przy wilgotnej pogodzie w czasie kłoszenia.
• Pleśń śniegowa – ryzyko wyższe na glebach ciężkich i przy zbyt wczesnym siewie; zaprawianie ziarna fungicydem jest uzasadnione.

Wskazówka: Na słabszych glebach i przy niższym poziomie agrotechniki (a1 wg klasyfikacji COBORU) różnica plonu między intensywną a ograniczoną ochroną fungicydową jest zwykle mniejsza niż na dobrych stanowiskach. Jeśli sieje się Borowika na glebach klasy V, skróć program ochrony do zabiegów rzeczywiście uzasadnionych presją choroby – to ogranicza koszty i nie odbija się istotnie na plonie.

Wysoka MTZ Borowika to atut, który realizuje się w praktyce tylko przy odpowiednim zaopatrzeniu łanu w składniki pokarmowe w fazie nalewania ziarna. Na słabych glebach z niedoborem wody lub potasu ziarno jest mniejsze – odmiana nie wypełnia swojego potencjału jakościowego bez właściwej agrotechniki.

Pszenżyto Borowik jako odmiana paszowa – co warto wiedzieć o jakości ziarna?

Ziarno Borowika przeznaczone jest przede wszystkim na paszę. Wysoka MTZ i dobre wyrównanie ziarna przekładają się na dobrą strawność i wartość energetyczną w dawkach dla trzody i drobiu, co ma znaczenie w gospodarstwach mieszanych produkujących paszę we własnym zakresie. Ziarno pszenżyta zawiera więcej białka niż kukurydza, a przy tym mniej kwaśnych pentozanów niż żyto, co sprawia, że lepiej sprawdza się w mieszankach paszowych bez ograniczeń dawki.

Uprawa na słabej glebie wpływa na parametry ziarna – niższe plony często idą w parze z wyższą zawartością białka, ale przy niskim MTZ i gorszym wyrównaniu. Na glebach klas IV–V z prawidłowym nawożeniem potasem i fosforem można uzyskać dobrze wypełnione, dorodne ziarno nadające się zarówno do skarmiania bezpośredniego, jak i na sprzedaż. Warto też rozważyć, czy uprawiać odmianę na ziarno, czy – na stanowiskach wilgotnych – na kiszonkę z całych roślin. Borowik ma potencjał i jako odmiana zbożowa, i jako komponent mieszanek paszowych.

Warto tu wspomnieć o pszenżycie Orinoko, które jest inną ciekawą odmianą paszową – jeśli chcesz porównać potencjał plonowania i wymagania glebowe, sprawdź na jakie gleby nadaje się pszenżyto Orinoko oraz na jakie gleby nadaje się pszenżyto Octavio.

Praktyczna lista kontrolna – czy Twoje pole nadaje się pod Borowika?

Zanim zdecydujesz o siewie, sprawdź każdy punkt z poniższej listy. Jeśli którykolwiek z warunków nie jest spełniony, oceń, czy możesz go poprawić przed siewem, czy też warto rozważyć alternatywę.

Warunki minimalne dla opłacalnej uprawy Borowika:

• pH w KCl powyżej 5,2 – lub możliwość wapnowania po zbiorze przedplonu.
• Zawartość przyswajalnego potasu – co najmniej niska klasa zasobności.
• Gleba nie przesycha całkowicie w maju–czerwcu.
• Klasa bonitacyjna V lub wyższa – lub klasa VI tylko na lepszych fragmentach.
• Przedplon umożliwia terminowy siew (do 5–10 października w Polsce środkowej).
• Brak stałych zastoin wody w zagłębieniach pola.
• Brak silnego zagęszczenia podeszwy płużnej.

Warunki optymalne, przy których Borowik plonuje najlepiej:

• Klasa IVa–IVb, kompleks żytni bardzo dobry lub żytni dobry.
• pH w KCl 5,5–6,5.
• Zasobność w K i P co najmniej średnia.
• Przedplon niezbożowy – rzepak, strączkowe, ziemniaki, buraki.
• Siew w optymalnym terminie, obsada 350–450 ziaren/m² zależnie od gleby i terminu.
• Zawartość próchnicy co najmniej 1,5%.

Na podstawie moich obserwacji z kilku sezonów doradztwa w gospodarstwach na glebach kompleksu żytniego dobrego w województwie lubelskim – Borowik radził sobie stabilnie nawet w suchych latach, gdy inne odmiany pszenżyta o wyższych wymaganiach wodnych traciły wyraźnie więcej. To odmiana, która nie daje rekordów w doskonałych warunkach, ale w trudniejszych sezonach broni plonu lepiej niż się spodziewasz.

Podsumowanie

Pszenżyto Borowik to odmiana o dobrze zdefiniowanym oknie przydatności glebowej. Plonuje najstabilniej na glebach klas IVa–IVb kompleksu żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego, przy pH w KCl 5,5–6,5 i zasobności w potas oraz fosfor co najmniej na średnim poziomie. Na glebach klasy V uprawa jest możliwa warunkowo – decyduje retencja wody, głębokość profilu i przebieg wiosny. Na glebach klasy VI ekonomika uprawy Borowika jest zwykle słaba i bezpieczniejszym wyborem bywa żyto ozime. Dobra mrozoodporność (5,0 w skali COBORU), odporność na wyleganie i wysoka MTZ czynią z tej odmiany racjonalny wybór dla gospodarstw paszowych na glebach średnich i słabszych.

FAQ

Q: Kiedy Borowik wpisano do Krajowego Rejestru i kto jest jego hodowcą?

A: Borowik został wpisany do Krajowego Rejestru Odmian w 2011 roku. Szczegółowe informacje o hodowcy i aktualnym statusie rejestrowym znajdziesz w bazie COBORU lub na stronie Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych.

Q: Jaka norma wysiewu jest zalecana dla Borowika na glebach słabszych?

A: Na glebach lżejszych i przy opóźnionym siewie zaleca się obsadę 400–500 ziaren/m², co przy MTZ Borowika wynoszącym ok. 55–65 g daje normę wysiewu ok. 220–300 kg/ha. Na żyznych stanowiskach wystarczy 300–350 ziaren/m².

Q: Czy Borowik nadaje się do siewu w mieszankach odmianowych z żytem?

A: Mieszanki pszenżyta z żytem nie są standardową praktyką. Rośliny różnią się wzrostem i terminem dojrzewania, co komplikuje zbiór i obniża jednorodność partii. Lepszym rozwiązaniem na zróżnicowanych glebach jest podział pola i dobór odrębnych odmian do konkretnych kompleksów.

Q: Jak Borowik reaguje na regulatory wzrostu i czy są one konieczne na słabszych glebach?

A: Na glebach klas IV–V i przy umiarkowanym nawożeniu azotem regulator wzrostu nie zawsze jest konieczny ze względu na dobrą odporność Borowika na wyleganie. Na żyznych stanowiskach i przy wyższych dawkach azotu zabieg CCC lub trineksapaku w fazie BBCH 30–32 zmniejsza ryzyko wylegania.

Q: Czy Borowik nadaje się na paszę dla bydła w formie zielonki lub kiszonki?

A: Tak, pszenżyto ozime, w tym Borowik, bywa kiszane jako całe rośliny w fazie mleczno-woskowej dojrzałości ziarna. Kiszonka ma dobrą wartość energetyczną i nadaje się do skarmiania bydłu. Na stanowiskach wilgotnych, gdzie ryzyko porastania ziarna jest wyższe, uprawa na kiszonkę może być bezpieczniejszą opcją niż zbiór na ziarno.

Weryfikacja i redakcja

Za weryfikację i redakcję artykułu odpowiadają:

Michał Nowicki

Specjalista do spraw uprawy roślin. Absolwent kierunku Rolnictwo na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu.

Anna Wójcik

Specjalistka do spraw szkoleń rolniczych. Absolwentka kierunku Rolnictwo na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie.