Siew pszenżyta po życie jest możliwy, ale żyto zalicza się do słabych przedplonów dla pszenżyta – na równi z pszenicą, jęczmieniem i samym pszenżytem. Ryzyko nie jest zakazem bezwzględnym, lecz decyzją, którą trzeba podjąć świadomie, znając skalę możliwych strat i sposoby ich ograniczenia. Ten artykuł daje Ci konkretną odpowiedź i plan działania na nadchodzące tygodnie.

Najważniejsze informacje z tego artykułu:

• Żyto jest złym przedplonem dla pszenżyta, bo oba gatunki mają częściowo wspólny kompleks chorób glebowych i resztkowych, a następstwo tych roślin nie zapewnia przerwy fitosanitarnej.
• Siew pszenżyta po życie może oznaczać spadek plonu o 5–15% względem dobrych przedplonów niezbożowych, zależnie od odmiany, gleby i poziomu agrotechniki.
• Samosiewów żyta nie da się zwalczyć herbicydami selektywnie w łanie pszenżyta, bo oba gatunki mają podobną wrażliwość na substancje czynne.
• Ryzyko sporyszu po życiu jest podwyższone – żyto to gatunek najbardziej podatny, a pszenżyto drugie w kolejności, a limit sklerocjów w ziarnie nieprzetworzonym wynosi w UE 0,2 g/kg.
• Jednorazowy siew po zdrowym życiu przy dobrym zagospodarowaniu słomy i wyborze odpornej odmiany jest kompromisem do zaakceptowania, natomiast powtarzanie tego następstwa w krótkiej rotacji zbożowej jest wyraźnie ryzykowne.

Czy można siać pszenżyto po życie?

Można – ale z pełną świadomością, że to słabe stanowisko. W metodyce integrowanej produkcji żyto jest wymieniane w grupie złych przedplonów dla pszenżyta obok pszenicy i jęczmienia. To nie jest kwestia stylistyki – to odzwierciedlenie realnego ryzyka chorób, zachwaszczenia i strat plonu.

Dlaczego tak się dzieje? Pszenżyto jest mieszańcem pszenicy i żyta, więc zawiera fragmenty genomu obu gatunków rodzicielskich. Odziedziczyło po życiu część odporności, ale jednocześnie przejęło podatności pszenicy. Mało tego – żyto i pszenżyto mają częściowo wspólny kompleks patogenów glebowych. Następstwo tych gatunków nie zapewnia żadnej rzeczywistej przerwy fitosanitarnej: patogeny po prostu rosną na kolejnym żywicielu.

Decyzja zależy od konkretnej sytuacji. Warto rozróżnić dwa przypadki:

Przypadek 1 – żyto jako jedyny poprzedzający przedplon zbożowy:
Jeśli żyto było zdrowe, pole wcześniej przez kilka lat miało rośliny niezbożowe, słoma jest dobrze zagospodarowana, a pszenżyto jest odpowiednikiem pierwszego zboża po dłuższej przerwie – ryzyko jest podwyższone, ale możliwe do zaakceptowania. Liczyć się jednak trzeba z pogorszeniem stanowiska względem rzepaku, bobowatych czy ziemniaka.

Przypadek 2 – żyto w krótkiej rotacji zbożowej:
Sekwencje w stylu pszenica–żyto–pszenżyto lub żyto–pszenżyto–żyto to wyraźnie ryzykowne układy. Każde kolejne zboże zwiększa inokulum glebowe, pogarsza strukturę gleby i nakręca presję chorób podsuszkowych. Przy takiej historii pola decyzja o siewie pszenżyta po życie wymaga bardzo solidnego uzasadnienia ekonomicznego.

Na glebach żytnich bardzo dobrych (klasa IVa, kompleks żytni dobry i bardzo dobry) pszenżyto może plonować stabilnie nawet po przedplonach kłosowych. IUNG wskazuje jednak wyraźnie, że na glebach kompleksu żytniego słabego stabilne, wysokie plony pszenżyta są realne przede wszystkim po dobrych przedplonach niezbożowych. Jeśli więc Twoje pole to klasa V lub żytni słaby i w dodatku ma historię chorób podstawy źdźbła – lepiej znaleźć inne rozwiązanie.

Jakie choroby nasilają się przy siewie pszenżyta po życie?

To pytanie słyszę od rolników regularnie i zawsze odpowiadam podobnie: największym zagrożeniem nie są choroby liści, tylko to, co dzieje się pod ziemią.

Łamliwość podstawy źdźbła (take-all)

Sprawca tej choroby – grzyb Gaeumannomyces tritici – to jeden z poważniejszych patogenów glebowych przy następstwie zbóż po sobie. Ma szeroki zakres żywicieli: atakuje pszenicę, pszenżyto i żyto. Żyto jest na tę chorobę stosunkowo odporne, ale – i to jest sedno problemu – pozostaje jej żywicielem i podtrzymuje inokulum w glebie. Pszenżyto jest na zgorzel podstawy źdźbła wyraźnie bardziej podatne, więc żyto nie przerywa cyklu patogenu tak, jak robiłby to rzepak, łubin czy owies.

Konsekwencja porażenia jest poważna: grzyb niszczy system korzeniowy, blokuje pobieranie wody i azotu, powoduje przedwczesne zamieranie korzeni. Efekt widać dopiero latem – bielenie kłosów, które do niedawna wyglądały na zdrowe, wyleganie, słabe ziarniaki. Dlatego przy ocenie łanu warto wykopać rośliny już w fazie krzewienia i strzelania w źdźbło – objawy na korzeniach wyprzedzają to, co widać na liściach.

Sporysz – ryzyko rzadko omawiane, a poważne

Żyto jest zbożem najbardziej podatnym na sporysz, a pszenżyto zajmuje drugie miejsce w tej kolejności. Sklerocja grzyba Claviceps purpurea, które osypały się podczas żniw, mogą przeżyć w glebie około roku. Wiosną wytwarzają podkładki zarodnikujące dokładnie w czasie kwitnienia pszenżyta. To oznacza, że pole po życiu z historią sporyszu niesie realne ryzyko skażenia następnej uprawy. Limit sklerocjów w ziarnie nieprzetworzonym wynosi w UE 0,2 g/kg (rozporządzenie 2021/1399) – partia pszenżyta może zostać odrzucona w skupie nawet przy dobrym plonie. Orka, która przykrywa sklerocja na głębokość powyżej kilku centymetrów, skutecznie ogranicza ryzyko infekcji, bo wytworzone podkładki nie przebijają się na powierzchnię. Uprawa uproszczona po życiu ze sporyszem to duże ryzyko.

Rdze i mączniak

Pszenżyto jest żywicielem form rdzy przystosowanych do żyta – między innymi rdzy brunatnej żyta i rdzy źdźbłowej. Samosiewy żyta, które wschodzą po żniwach i są niezniszczone przed siewem pszenżyta, przenoszą infekcje jesienny bezpośrednio na młode rośliny. Gęsty łan przy zbyt wysokiej normie wysiewu nasila problem – wilgotność wewnątrz łanu sprzyja rdzy, mączniakowi i septoriozie.

Poniższa tabela zestawia choroby, których presja rośnie przy siewie pszenżyta po życie:

Wskazówka: Zanim podejmiesz decyzję o siewie pszenżyta po życie, wybierz kilkanaście miejsc na polu i wykop rośliny żyta przed zbiorem. Obejrzyj korzenie i podstawę źdźbła – jeśli widzisz czernienie, brunatnienie i gnilny rozkład tkanki, pole ma podwyższony poziom inokulum i ryzyko dla kolejnej uprawy jest odpowiednio większe.

Samosiewy żyta w łanie pszenżyta – poważniejszy problem niż się wydaje

Samosiewów żyta nie można selektywnie zwalczyć herbicydem w łanie pszenżyta. To zdanie, które warto zapamiętać, bo neguje popularny schemat myślenia o chemicznej ochronie jako rozwiązaniu każdego problemu. Żyto i pszenżyto mają niemal identyczną wrażliwość na dostępne substancje czynne, więc każdy herbicyd działający na żyto uszkodzi też pszenżyto.

Żyto ma słaby spoczynek nasion. Większość samosiewów wschodzi w ciągu 2–3 tygodni po płytkiej podorywce. To otwiera okno na skuteczną strategię: wykonaj podorywkę zaraz po zbiorze, poczekaj 2–3 tygodnie na wschody, a następnie zniszcz samosiewy mechanicznie lub głębszą uprawą przed siewem pszenżyta. Dwa zabiegi w tym czasie mogą wyeliminować większość problemu.

Dlaczego to ważne? Samosiewy żyta działają na kilku szkodliwych płaszczyznach:

• Zielony most – żywe rośliny żyta po żniwach są siedliskiem mszyc przenoszących wirusa żółtej karłowatości jęczmienia (BYDV). Ich zniszczenie co najmniej 2 tygodnie przed siewem wyraźnie ogranicza wczesne infekcje wirusowe na pszenżycie.
• Most infekcji grzybowych – samosiewy przenoszą rdzę i inne patogeny liściowe bezpośrednio na siewki pszenżyta.
• Konkurencja o wodę i azot – na glebach lekkich każda roślina konkurencyjna w jesieni to mniej zasobów dla pszenżyta.
• Zanieczyszczenie ziarna – domieszka ziarna żyta w plonie pszenżyta obniża wartość paszową, zwłaszcza dla drobiu i młodych świń. Żyto zawiera więcej pentozanów i alkilorezorcynoli niż współczesne odmiany pszenżyta, a część odbiorców pasz obniża przez to cenę partii.
• Dyskwalifikacja plantacji nasiennych – na plantacjach nasiennych pszenżyta samosiewy żyta są traktowane jako zanieczyszczenie innym gatunkiem. Jedna kontrola polowa i plantacja może zostać zdyskwalifikowana.

Jeśli planujesz pszenżyto na materiał siewny, siew po życiu to decyzja zupełnie innej rangi niż przy uprawie towarowej.

O ile może spaść plon?

Doświadczenia IHAR porównujące reakcję pszenżyta ozimego na różne przedplony wskazują, że niekorzystny przedplon kłosowy powoduje przeciętnie spadek plonu o 5–15%, zależnie od odmiany. Dla odmiany Tewo zanotowano spadek o 7–12%, dla odmiany Moreno – 11–15%. Odmiana Vero wykazywała najsłabszą reakcję na przedplon i plonowała podobnie po różnych stanowiskach.

Warto pamiętać, że masa tysiąca ziaren była w tych doświadczeniach słabiej zróżnicowana przez przedplon – decydowała głównie odmiana. To ważna wskazówka: plon spada przede wszystkim przez gorszą obsadę kłosów i słabsze krzewienie, a nie przez drobniejsze ziarno.

Dane z wieloletnich doświadczeń europejskich pokazują, że uprawa zbóż w zróżnicowanym zmianowaniu dawała pszenżytu ozimemu przeciętnie o około 860 kg/ha więcej niż przy uprawie w rotacjach zbożowych. To realny koszt każdego roku spędzonego w złym zmianowaniu.

Dla praktyki oznacza to tyle, że przy plonie referencyjnym na poziomie 5 t/ha strata może wynieść 0,25–0,75 t/ha. Przy cenie ziarna 800–900 zł/t to od 200 do 675 zł z hektara, które trzeba zestawić z kosztami dodatkowej ochrony, zaprawy i ewentualnej orki. Na glebach lepszych i przy solidnej agrotechnice straty będą bliżej dolnej granicy. Na glebach słabszych, z historią chorób i krótką rotacją zbóż – bliżej górnej, a czasem i powyżej niej.

Wskazówka: Przy szacowaniu opłacalności siewu pszenżyta po życie dolicz do kosztów nie tylko zaprawę i fungicyd, ale też realne ryzyko sporyszu. Jeśli karmisz ziarnem własne zwierzęta, skażona partia może oznaczać problemy zdrowotne stada – warto to wycenić, zanim podejmiesz decyzję tylko na podstawie kosztu produkcji.

Słoma żyta i wiązanie azotu – co zrobić z resztkami?

Żyto zostawia po sobie jedną z bardziej problematycznych słom wśród zbóż. Stosunek węgla do azotu (C:N) w słomie żyta wynosi około 80–100:1 – to szerszy zakres niż u większości innych gatunków, a samo żyto daje jej zwykle więcej niż pszenica czy pszenżyto. Gdy mikroorganizmy rozkładają taką słomę, czasowo wiążą azot z gleby, zwłaszcza w warstwie siewnej. Efektem jest nierówny wzrost siewek, słabsze krzewienie i opóźniona kompensacja obsady.

Do tego resztki żyta uwalniają związki allelopatyczne z grupy benzoksazynoidów (DIBOA, BOA), które hamują kiełkowanie. Efekt jest krótkotrwały, ale najsilniejszy przy siewie bezpośrednio w świeżo rozdrobnioną masę. Zaleca się odstęp co najmniej kilku tygodni między wymieszaniem resztek a siewem – a wczesny zbiór żyta, często już pod koniec lipca, daje na to wystarczająco dużo czasu.

Żeby zmniejszyć negatywny wpływ słomy, zastosuj podejście krok po kroku:

1. Rozdrobnij słomę kombajnem na drobne frakcje i rozrzuć równomiernie na całej szerokości hedera – bez pasów i skupisk w bruździe po bębnie.
2. Wykonaj podorywkę lub inną uprawę pożniwną możliwie szybko po zbiorze – wymieszaj resztki z glebą, żeby przyspieszyć rozkład.
3. Przy dużej ilości słomy dodaj 5–10 kg N na tonę słomy, żeby pokryć potrzeby mikroorganizmów rozkładających resztki. Tę dawkę uwzględnij w całkowitym bilansie azotu jesiennego, żeby nie doprowadzić do nadmiernego wzrostu roślin przed zimą.
4. Odczekaj 3–4 tygodnie przed siewem pszenżyta, żeby związki allelopatyczne straciły aktywność i żeby wschodziły samosiewy żyta, które można zniszczyć uprawą.

Nawożenie i pH gleby po życie – co sprawdzić przed siewem

Żyto toleruje odczyn gleby nawet przy pH około 5,0 i dobrze znosi podwyższoną zawartość glinu ruchomego. Pszenżyto jest na zakwaszenie wyraźnie wrażliwsze – jego optimum pH to około 5,6 i wyżej. Stanowisko po życiu wymaga często wapnowania, inaczej spadek plonu będzie wynikał z gleby, a nie z samego przedplonu. Przed siewem zrób analizę odczynu i sprawdź zawartość fosforu, potasu, magnezu i ewentualnie azotu mineralnego.

Kilka zasad dotyczących nawożenia pszenżyta po życie:

• Azot: nie kompensuj złego stanowiska bardzo wysoką dawką azotu jesienią – to maskuje słaby rozwój korzeni i zwiększa ryzyko wylegania oraz chorób. Dawkę przedsiewną dostosuj do zasobności gleby i ilości słomy.
• Fosfor i potas: na stanowiskach zbożowych zasobność może być zróżnicowana – po zbożach z wywiezioną słomą bywa niższa, przy przyoraniu słomy – zmienna. Analiza gleby jest tu obowiązkowa.
• Mangan: pszenżyto na glebach lekkich i kwaśnych może wykazywać niedobory manganu, zwłaszcza wiosną. Dolistna aplikacja siarczanu manganu przy pierwszych objawach (bladozielone liście) to standardowy zabieg.

Więcej o uprawie pszenżyta ozimego, w tym szczegółach nawożenia, przeczytasz w osobnym materiale.

Jak ograniczyć ryzyko – plan działań od żniw do siewu

Jeśli decyzja o siewie pszenżyta po życie jest przesądzona, poniższy plan pozwoli Ci zminimalizować straty. Przeprowadziłem doradztwem w gospodarstwach, gdzie takie następstwo wchodziło raz na kilka lat i przy porządnej agrotechnice dawało akceptowalne wyniki – ale wymagało konkretnych działań, nie tylko standardowego siewu.

1. Oceń zdrowotność żyta przed zbiorem. Obejdź pole, wykop rośliny w kilku miejscach, sprawdź korzenie i podstawę źdźbła. Place z bieleniem kłosów, czernieniem podstawy źdźbła i gnilnym systemem korzeniowym to sygnał, że inokulum w glebie jest wysokie – tam ryzyko dla pszenżyta jest największe.

2. Rozdrobnij i rozrzuć słomę równomiernie. Pasy słomy i skupiska resztek to gwarantowane problemy – nierówne wschody, lokalne wiązanie azotu, skupiska inokulum. Ustaw odpowiednio kombajn i sprawdź efekt za maszyną.

3. Wykonaj podorywkę natychmiast po zbiorze. Wczesny zbiór żyta (koniec lipca) daje bardzo dobre okno czasowe. Podorywka wymieszuje resztki, pobudza ich rozkład i prowokuje samosiewy żyta do kiełkowania – to ułatwia ich zniszczenie. O tym, kiedy orać pod pszenżyto i jaką głębokość uprawy stosować, pisałem szczegółowo w osobnym artykule.

4. Zniszcz samosiewy żyta przed siewem. Poczekaj 2–3 tygodnie po podorywce na wschody, a następnie zniszcz je mechanicznie. Pamiętaj – żaden herbicyd nie zadziała selektywnie w łanie pszenżyta. Samosiewy to zielony most dla mszyc z BYDV, most infekcji rdzy i źródło zanieczyszczenia ziarna.

5. Zbadaj glebę i sprawdź pH. Jeśli żyto było uprawiane na kwaśnej glebie, stanowisko może wymagać wapnowania przed siewem pszenżyta. Sprawdź też fosfor, potas i magnez.

6. Wybierz odmianę o dobrej odporności na choroby podstawy źdźbła, rdze i fuzariozę. Lista Opisowa Odmian COBORU podaje oceny odporności – przy siewie po złym przedplonie to jeden z elementów, który realnie wpływa na wynik. W doświadczeniach IHAR odmiana Vero wykazywała wyraźnie słabszą reakcję na niekorzystny przedplon niż Moreno. Warto rozważyć też zaprawę działającą przeciwko zgorzeli podstawy źdźbła, jeśli jest zarejestrowana w pszenżycie – sprawdź aktualną etykietę preparatu.

7. Zapraw nasiona. Zaprawa nie eliminuje patogenów glebowych, ale chroni nasiona i siewki przed infekcjami przenoszonymi przez materiał siewny i ogranicza wczesne porażenie siewek ze środowiska. Po złym przedplonie to minimum.

8. Nie przesadzaj z normą wysiewu. Gęsty łan zwiększa wilgotność wewnątrz roślin, ryzyko wylegania, rdzy, mączniaka i septoriozy. Umiarkowane zwiększenie normy – o 5–10% – może być uzasadnione przy późnym siewie lub spodziewanym słabszym krzewieniu, ale nadmierna obsada pogarsza warunki fitosanitarne.

9. Nie przyspieszaj terminu siewu. Wczesny siew przy aktywnych mszycach i żywych samosiewach żyta to wyższe ryzyko BYDV. Zalecane terminy siewu pszenżyta ozimego to: region centralny i zachodni – 25 września–10 października; region wschodni i północno-wschodni – 15–30 września. Wcześniejszy siew ma sens tylko przy spóźnionych wschodach po suszy lub przy bardzo późnym zbiorze żyta.

10. Monitoruj łan w czasie wegetacji. Jesienią i wiosną warto wykopać rośliny i sprawdzić korzenie. Objawy chorób korzeni wyprzedzają to, co widać na liściach. Przy pierwszych objawach chorób podstawy źdźbła rozważ fungicyd w fazie krzewienia lub strzelania w źdźbło – zabieg ten daje większy efekt przy wczesnym terminie aplikacji.

Wskazówka: Przy programie ochrony fungicydowej pszenżyta po życie priorytetem powinien być zabieg na choroby podstawy źdźbła – wcześnie, w fazie krzewienia–początku strzelania w źdźbło. Sama intensywna ochrona wiosenna liści da mniej efektu niż wybór odpornej odmiany i właściwy zabieg wczesny.

Jakie przedplony są lepsze dla pszenżyta?

Najlepiej zaspokoić intencję tego pytania przez porównanie. Poniższa tabela pokazuje wartość różnych przedplonów dla pszenżyta ozimego:

Owies to gatunek, który w polskich warunkach często wychodzi jako kompromis na glebach lekkich. Ma niższą wartość plonową niż rośliny niezbożowe, ale ogranicza część problemów fitosanitarnych wynikających z ciągłej uprawy pszenicy i żyta. Nie namnażał patogenu Gaeumannomyces tritici w takim stopniu jak pszenica czy pszenżyto. Jeśli masz wolną działkę pod uprawę jarego, owies jako jednoletnia przerwa przed pszenżytem ozimym to wariant wart rozważenia.

Jeśli zastanawiasz się, co siać po pszenżycie ozimym w kolejnym roku, przeczytaj ten artykuł o wyborze następnika – znajdziesz tam konkretne porównanie opcji dla różnych typów gleb.

Ile razy zboże może następować po zbożu i co mówią przepisy o zmianowaniu?

Z punktu widzenia fitosanitarnego każde kolejne zboże w rotacji zwiększa presję chorób i pogarsza strukturę gleby. Spadek plonu po zbożach względem dobrych przedplonów wynosi zwykle 10–15% za jedno ogniwo zbożowe, a przy wieloletnim następstwie może rosnąć. Pszenżyto znosi przedplon zbożowy lepiej niż pszenica, ale to nie znaczy, że można tę tolerancję nadużywać bezkarnie.

Ile razy można powtórzyć pszenżyto po zbożach? Temat opisałem szczegółowo w artykule o tym, ile razy można siać pszenżyto po pszenżycie – to zagadnienie, które często pojawia się w kontekście planowania płodozmianu.

Jeśli chodzi o przepisy – w ramach warunkowości (wymóg GAEC 7 dotyczący zmianowania) żyto i pszenżyto są traktowane jako różne uprawy, więc następstwo żyto–pszenżyto spełnia formalny wymóg zmiany gatunku. Nie oznacza to jednak, że jest to agronomicznie korzystne. Przy ekoschematach i wymogach integrowanej ochrony roślin warto sprawdzić aktualne wytyczne ARiMR, bo wymagania dotyczące dywersyfikacji mogą się różnić w zależności od schematu i roku. Przepisy zmieniają się – najlepiej weryfikować je bezpośrednio w aktualnych dokumentach ARiMR lub w doradztwie ODR.

Jeden fakt, który warto mieć na uwadze: badania wieloletnich doświadczeń europejskich potwierdzają, że uprawa zbóż ozimych w zróżnicowanym zmianowaniu dawała przeciętnie o około 860 kg/ha więcej niż przy rotacjach zbożowych. To argumentuje na rzecz dłuższej przerwy, nawet jeśli przepisy jej formalnie nie wymagają.

Podsumowanie

Pszenżyto po życie można wysiać, ale jest to słaby przedplon, który wymaga świadomej decyzji i konkretnych działań agrotechnicznych. Żyto i pszenżyto mają wspólny kompleks patogenów – przede wszystkim sprawcę łamliwości podstawy źdźbła – a następstwo tych gatunków nie zapewnia rzeczywistej przerwy fitosanitarnej. Spodziewany spadek plonu wynosi przeciętnie 5–15% względem stanowisk po roślinach niezbożowych. Jednorazowy siew po zdrowym życiu przy dobrym zagospodarowaniu słomy, wyborze odpornej odmiany i skutecznej ochronie to wariant do przyjęcia. Powtarzanie tej rotacji w krótkim cyklu, szczególnie na słabszych glebach, to realne ryzyko kumulacji strat.

FAQ

Q: Czy pszenżyto jare po życiu ozimym jest mniej ryzykowne niż pszenżyto ozime?

A: Nieznacznie – pszenżyto jare wysiewa się wiosną, więc resztki żyta mają więcej czasu na rozkład. Presja chorób podstawy źdźbła jest jednak podobna, bo patogeny glebowe zimują aktywnie.

Q: Czy sporysz z żyta może zakazić pszenżyto następnego roku, jeśli słoma została wywieziona?

A: Tak. Sklerocja sporyszu osypują się na glebę podczas żniw, niezależnie od tego, co stanie się ze słomą. Wywieziona słoma nie eliminuje ryzyka pozostałego w glebie inokulum.

Q: Jak długo inokulum Gaeumannomyces tritici utrzymuje się w glebie po życiu?

A: Grzyb przeżywa głównie na resztkach korzeniowych, zwykle przez 1–2 lata. Orka i szybki rozkład resztek skracają ten czas, ale pełne oczyszczenie gleby daje dopiero kilka lat uprawy roślin nieżywicielskich.

Q: Czy poplony ścierniskowe (np. gorczyca, facelia) po życiu poprawiają stanowisko przed siewem pszenżyta?

A: Poprawiają strukturę gleby i ograniczają erozję, ale nie przerywają cyklu Gaeumannomyces tritici, bo nie są jego żywicielami. Mają wartość, ale nie zastępują wieloletniego zmianowania z roślinami niezbożowymi.

Q: Czy zaprawy fungicydowe dostępne dla pszenżyta działają też na zgorzel podstawy źdźbła (Gaeumannomyces tritici)?

A: Część preparatów zarejestrowanych w pszenżycie ma działanie ograniczające Gaeumannomyces tritici. Sprawdź aktualną etykietę – rejestracje się zmieniają i to jedyne wiarygodne źródło informacji o zakresie działania konkretnego produktu.

Weryfikacja i redakcja

Za weryfikację i redakcję artykułu odpowiadają:

Michał Nowicki

Specjalista do spraw uprawy roślin. Absolwent kierunku Rolnictwo na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu.

Anna Wójcik

Specjalistka do spraw szkoleń rolniczych. Absolwentka kierunku Rolnictwo na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie.